Wijs geworden geef ik een idee, hoe knettergek of geniaal ook, drie maanden de tijd om zich te bewijzen. Ben ik na de incubatietijd nog steeds dolenthousiast, dan begint de volgende fase. Door iedereen te vertellen wat ik ga doen, gaat het ook gebeuren. Zo werken die dingen nu eenmaal. En daarom vertrek ik komende zomer naar de Siberische Altai.

Waarom de Altai? Na twintig jaar woestijn wilde ik wel eens iets anders. Opnieuw verrast worden, knoop in de maag, een krankzinnig plan, zoiets was de bedoeling. Pas toen ik anderhalf jaar geleden te paard door de Siberische Altai trok, vond ik wat ik zocht. Een verliefd gevoel trok van teen tot kruin.

Dit was het. Ruige bergen, besneeuwde pieken, gletsjermeren, bergbossen vol wilde dieren, sjamanen, taaie herders te paard. En als toegift zou het mythische Shambala zich in de Altai bevinden. Terug in Nederland vertelde ik iedereen die het horen wilde dat ik terugging naar de Altai om het paradijs te zoeken. Bovendien zou ik paarden kopen en over hoge bergpassen richting Afghanistan rijden. Dat roep ik nu al anderhalf jaar en deze zomer moet het er dus maar eens van komen. Probleem is alleen dat ik niets van paarden weet, geen woudloper ben en mijn kennis van het Russisch bedroevend is. Enig lichtpuntje is dat de knoop in de maag waar ik zo naar verlangde er nu zit. Definitief.